De seniorenflats die we twintig jaar geleden als de toekomst presenteerden, blijken nu een valstrikt te zijn. Sommige liften zijn zo krap dat een brancard of kist niet horizontaal naar binnen kan. We hebben destijds vergunningen verleend op de blote kont van de wet, en de bewoner zit nu met de gebakken peren.
Het is tijd voor een zakelijke herstructurering van het bouwproces. Geen wijzende vinger, maar een logisch stappenplan.
Ken je doelgroep (vóórdat je tekent)
Nu bouwen we voor een anonieme ’55-plusser’. Maar die 55-plusser is over twintig jaar een tachtiger met een zorgvraag. We moeten bouwen met het scenario van de toekomst in de hand. Als de zorgbehoefte toeneemt, moet de woning meebewegen, niet de bewoner gedwongen verhuizen.
Ontwerpen met de werkvloer: De Gouden Driehoek
Een vergunning zou pas verleend mogen worden als het ontwerp is getoetst door drie partijen die de praktijk wél kennen:
- De Hulpdiensten (Ambu/Brandweer): Is de lift brancard-geschikt? Kan de brandweer overal bij, of moet de hoogwerker uit een andere regio komen omdat er geen rekening is gehouden met de draaicirkel?
- De Ervaringsdeskundige (Mantelzorger): Kan een tillift om het bed heen? Is de drempelvrije vloer ook écht drempelvrij voor iemand met een rollator?
- De Ergotherapeut: Die ziet in één oogopslag of een indeling logisch is of dat het een hindernisbaan voor valincidenten wordt.
Smeerolie in plaats van zand: Slimme techniek
Bouw standaard domotica in. Geen dure gadgets achteraf, maar sensoren en techniek die al in de muren zitten. Slimme verlichting die aangaat als iemand ’s nachts uit bed stapt, voorkomt meer vallen dan welke cursus dan ook. Dit is geen luxe, dit is basisveiligheid.
Stop het verdienmodel van de bureaucratie
Op dit moment moet elke ‘Piet Snot’ met een certificaat iets vinden van het proces. Dat zorgt voor zand in de machine en onnodige kosten. Als we aan de voorkant — bij de vergunningverlening — de praktijkexperts (zoals de burgerraad) serieus nemen, besparen we achteraf miljoenen aan zorgkosten en aanpassingen.
Laten we stoppen met het bouwen van woningen “op de blote kont” van algemene regeltjes. Een veilige oude dag op Goeree-Overflakkee begint bij een machinistenmentaliteit en weten hoe de machine werkt, zorgen dat de smeerolie op peil is en luisteren naar de mensen die met de voeten in de modder staan.
Met de billen-bloot
- Geen uitstelgedrag: “Langer thuis wonen” is geen wens, maar een opdracht van het Rijk. Dan kun je als Gemeente en Oost West Wonen niet wegkijken bij de bestaande 55+ complexen op het eiland.
- De Verbouwingsplicht: Als een woning niet meer voldoet aan de veiligheid (zoals die brancard-bereikbaarheid), moet er een plan komen voor verbouwing of aanpassing. Niets doen betekent dat je mensen dwingt naar een verzorgingshuis dat er vaak niet eens meer is.
- Weg met de muren: De Wmo (gemeente) en de verhuurder (Oost West Wonen) schuiven de zwartepiet nu naar elkaar toe. De één gaat over de ‘stenen’, de ander over de ‘zorg’. Voor de bewoner is dat één pot nat. Zij moeten samen om tafel, zonder politiek jargon.
“Burgerraad GO roept de gemeente Goeree-Overflakkee en Oost West Wonen op: stop met bouwen voor het archief en begin met bouwen voor de inwoner. Betrek ons bij de eerste paal, niet bij de klachten achteraf. Wij hebben de praktijkervaring, gebruik die.”